Philip Dhert is jarenlang eigenaar geweest van de bekende banketbakkerij Dhert, op de hoek van de Bavinkstraat en de Grotestraat Zuid. Tegenwoordig zet hij zich met hart en ziel in voor de Almeloopers, het Almelose team dat deelneemt aan de Roparun.
Als teamcaptains helpen Philip Dhert en Jan Gert Gast bij de organisatie, de fondsenwerving en de samenstelling van het team. Wat ooit begon als een uitnodiging om als motorrijder mee te gaan, groeide uit tot een grote betrokkenheid bij het goede doel achter de Roparun: het ondersteunen van mensen met kanker.
1) Wat betekent de Roparun voor jou persoonlijk?
“Ik ben in 2012 gevraagd als motorrijder. In het begin had ik niet direct iets persoonlijks met de Roparun. Ik vond motorrijden leuk en wilde graag iets doen met zo’n club. Maar naarmate de jaren verstreken, raakte ik steeds meer betrokken bij het goede doel. Zelf kreeg ik op een gegeven moment een schildklierverdenking en daardoor kwam het onderwerp kanker ook dichterbij. Dan word je persoonlijk geraakt en hoop je iets voor een ander te kunnen betekenen.”
2) Wat was voor jou de reden om vrijwilliger te worden?
“Toen ik vijftig werd, realiseerde ik me dat ik eigenlijk nog geen vrijwilligerswerk deed. Dat was een belangrijke drijfveer. Motorrijden én iets betekenen voor een ander, dat kwam hier mooi samen.”
3) Jullie zijn alweer bezig met de editie van 2027. Hoe ziet dat proces eruit?
“Na iedere Roparun wordt het team eigenlijk ontbonden en beginnen we opnieuw. De deelnemers van het vorige jaar krijgen als eerste de kans om zich weer aan te melden. Daarna kijken we waar nog plekken open zijn en gaan we op zoek naar nieuwe teamleden.”
4) Waar zijn jullie momenteel vooral naar op zoek?
“Van de 27 teamleden zijn er maar acht lopers. Daarnaast hebben we chauffeurs, fietsers, cateringmedewerkers en fysiotherapeuten nodig. Vooral fysiotherapeuten zijn lastig te vinden. Daar zijn we op dit moment actief naar op zoek.”
5) Hoe bereiden jullie je voor op de Roparun?
“De lopers trainen meestal zelf, dat is hun hobby. Voor de fietsers ligt dat anders. Die moeten tijdens de Roparun meerdere keren meer dan vijftig kilometer fietsen. Daarom trainen we één keer per maand samen en werken we gericht aan conditie en uithoudingsvermogen.”
6) Wat is de grootste uitdaging in de voorbereiding?
“Vooral het compleet krijgen van het team. Met name de fysiotherapeuten zijn een aandachtspunt. Voor de rest zie ik het niet als lastig, maar als een mooie uitdaging. Mensen zijn vaak betrokken bij het goede doel en daardoor krijgen we veel steun.”
7) Je bent teamcaptain samen met Jan Gert. Hoe vullen jullie elkaar aan?
“Jan Gert is fulltime teamcaptain. Hij heeft veel affiniteit met sport en training. Ik ben meer de regelaar en ondernemer. Ik vind het leuk om een team te vormen en te begeleiden. Daardoor vullen we elkaar goed aan.”
8) Je was jarenlang banketbakker. Mis je dat vak nog?
“Ja, elke dag. Ik vond het een prachtig vak en ik mis mijn banketbakkerij nog steeds. Het ondernemerschap, het samenwerken met mensen en het creëren van mooie producten. Gelukkig ben ik er nog steeds mee bezig. Ik geef workshops en help af en toe collega’s tijdens drukke periodes.”
9) Wat is het meest bijzondere moment dat je tijdens de Roparun hebt meegemaakt?
“Dat was toen we langs de Daniel den Hoed Kliniek in Rotterdam kwamen. Daar stonden kankerpatiënten langs de route, sommigen met een infuus of zichtbaar ziek, om óns aan te moedigen. Dat moment ging letterlijk door merg en been. Dat beeld zal ik nooit vergeten.”
10) Wat motiveert jou om zoveel tijd en energie in de Almeloopers te steken?
“De uitdaging en het goede doel. Ik vind het mooi om een team te vormen en mijn netwerk in te zetten om geld op te halen. Maar nog belangrijker vind ik dat mensen nadenken over wat zij voor een ander kunnen betekenen. Dat hoeft niet per se voor de Almeloopers te zijn. Als iedereen af en toe een uurtje vrijmaakt voor een goed doel, wordt de wereld al een stukje mooier.”
Tot slot: wat hoop je dat mensen onthouden als ze aan de Almeloopers denken?
“Dat het gaat om het goede doel. Om mensen met kanker, palliatieve zorg en om iets voor een ander betekenen. We kunnen niet zonder elkaar. Het begint vaak klein, met een uurtje van je tijd. Maar als je merkt hoe waardevol dat is, wil je vanzelf meer doen.”