10 vragen aan … Freddy Hoevers, schilder van muurgedichten in Almelo

1) Wat was het allereerste muurgedicht dat je in Almelo schilderde?
“Het eerste muurgedicht was van een huis in de binnenstad aan de Holtjestraat. Die was ongeveer twaalf meter hoog, geloof ik. De bovenste regel was van Willem Wilmink. Er werd een steiger geregeld. Ik heb er nachten wakker van gelegen, want het was natuurlijk het eerste grote werk dat ik deed. Meten, meten, meten, nadenken, nadenken, nadenken. En toen was ik bij strofe vijf of zes en toen kwamen er mensen met papieren bij de steiger staan: Hé meneer, dit klopt niet.”

“Ik heb direct de stichting Muurgedichten Almelo benaderd. Ik zei: ik krijg klachten dat de tekst niet goed is. Maar toen kwamen we erachter dat dichters hun werk nog wel eens aanpassen. Dus er waren verschillende versies van het gedicht. Wij hadden één versie en die mensen hadden een andere van internet. Dat was wel even een spannend moment”.

2) Hoeveel tijd besteed je meestal aan één muurgedicht?
“Een muurgedicht is ongeveer één week werk. Dus een beetje voorbereiden, thuis uittekenen en dan schilderen op locatie. Het ligt aan de ondergrond: ruw of glad, en hoe je erbij kunt komen”.

“Met lekker weer schildert het prettiger dan met koud weer. Bij de geiten op de oude veemarkt was het niet prettig. Dan sta je een week in de kou en is het doorbijten. Maar het moet af in verband met de opening”.

3) Welke verf gebruik je altijd en hoe zit het met aflakken?
“Acrylaatverf. Dat is een latex, maar een betere versie. Ik krijg vaak de vraag: moet je dat aflakken? Die heb ik al honderd keer gehad. Ik zeg dan: waarom?”.

“Als jij je huis wit schildert, ga je dat dan ook aflakken? Nee. Dus waarom een muurschildering wel? Ik meng allerlei kleuren met een betere kwaliteit latex, acrylatex, en maak daar de schildering mee. Dat hoeft niet afgelakt te worden. Maar die vraag krijg ik dus heel vaak, dus ik zit mensen wel eens een beetje te stangen ha ha”.

4) Is er een muurgedicht waar je het meest trots op bent?
“Ik kan twee dingen noemen. De Katbaan in Enschede was 750 vierkante meter, daar kon je tien uur per dag aan werken. Maar hier in Almelo, bij de wasstraat van Leus, dat Almelose tafereel, daar kon je eigen dingen doen. Dat vond ik eigenlijk het mooist om te doen”.

5) Hoe kijk je terug op de samenwerking met de stichting en anderen?
“Over het algemeen ging het prettig. De stichting regelt de teksten, ik ben meer van het schilderen. Ik zie het als letters schilderen, net als vroeger als reclameschilder, alleen dan met een gedicht”.

“Het is dankbaar werk en je hebt een kroon op je werk als het klaar is. Mijn moeder zei vroeger: “Freddy, word je nou ook kunstenaar?” Het is een beetje een vaag beroep, maar het is allemaal goed gekomen. Ik haal er veel plezier uit”.

6) Wat is het meest bijzondere dat je hebt meegemaakt tijdens het schilderen?
“Ik vind het mooi dat mensen me herkennen, zelfs van school. Laatst nog een oude juf van de kleuterschool. Of op een open dag: Hé, ben jij niet die en die?
Mensen kennen je omdat je in de krant hebt gestaan of op Facebook. Niet dat ik naast mijn schoenen ga lopen, dat vind ik niks”.

“Soms brengen mensen spontaan iets te eten als het koud is, een gehaktballetje of zo. En een keer kwam er een voetballer van Heracles langs in trainingspak. Ik zei: “Hé meneer, ben je niet de bekendste schilder van Almelo?” Hij moest lachen en liep door. Je hebt dus wel eens van die leuke momenten tussendoor, dus je kunt af en toe een beetje ouwehoeren onder je werk”.

7) Heeft je vak als schilder jouw kunstenaarschap beïnvloed?
“Ja, zeker. De combinatie van vakschilder en kunstenaar werkt goed. Kennis van materiaal, steigers bouwen, inzicht en handvaardigheid. En dan het kunstzinnige erbij. Die combinatie heb ik 25 jaar gedaan”.

8) Wat betekent Almelo voor jou en heb je ook internationale ambities?
“Ik woon en werk hier en heb niet echt wereldse ambities. Almelo is groot genoeg voor mij. Ik werk ook in Twente. Ik heb wel een schilderij in Italië hangen en iets in Engeland. Er was ook een muurgedicht met de Canadezen en er zou een Canadese piloot komen, maar dat ging door corona niet door”.

“Ik dacht nog: misschien kom ik zo in Canada terecht. Dat had ik wel leuk gevonden, een soort Banksy-idee maar dan met een muurgedicht. Het werk zelf is overal hetzelfde, maar de kick zit erin dat je vanuit Almelo ergens anders terechtkomt”.

9) Welke rol speelt kunst nu je met pensioen bent en welke plannen heb je nog?
“Het zware lichamelijke werk wil ik niet meer. Ik ben nu bezig met Photoshop en video bewerken en maak nog kleine schilderijtjes. Ik heb nog een opdracht voor een schilderij. Je moet bezig blijven en onder de mensen blijven. Ik heb thuis nog genoeg te doen, maar het tempo ligt lager. Daardoor heb je meer tijd om te fantaseren”.

“Ik heb nog genoeg ideeën: een schilderij van 60×60 cm met een compilatie van Normaal-albumhoezen, met een donkere wolk erboven. Ik was vroeger helemaal gek van Normaal. Toen gingen we als jongens op de fiets erheen, naar de feesttenten. En een videoproject, een soort dag-en-nacht zoals Escher, maar dan in filmvorm met allerlei beelden die ik heb verzameld. Dat is veel werk. Ik ken Banksy natuurlijk, maar dat ben ik al te laat voor. Ik ben ook niet zo politiek bezig. Ik werk meer vanuit opdrachten en vakmanschap”.

10) Wat wil je jonge kunstenaars meegeven en hoe ziet jouw toekomst eruit?
“Geloof in jezelf, maar zie het wel als werk. Niet alleen romantisch denken: ik ben kunstenaar. Je moet ook kunnen leven, je huis betalen en je kosten dragen. Ik ben nu gestopt bij de stichting vanwege het lichamelijke werk. Ze zoeken iemand die het kan en wil doen, want het is echt werk”.

“Zelf ga ik meer fietsen, reizen, naar België en de Ardennen. Ik zit bij een filmclub en help mee aan een oorlogsfilm. Ik monteer filmpjes en werk met Photoshop”.

Tot slot: “Ik heb nog meer dan 200 kunstwerken die ik ooit moet verkopen, al ligt dat me niet zo. Ik doe ook weer mee aan Open Ateliers Almelo. Dat was ik een keer vergeten, daar hebben jullie me weer op geattendeerd trouwens, maar nu heb ik me weer aangemeld”.