Bertus Brughuis is een naam die bij veel Almelose inwoners nog een belletje doet rinkelen. Jarenlang was hij als postbode een vertrouwd gezicht in de wijken. Geboren in 1940, in het begin van de oorlog, maakte hij een groot deel van de ontwikkeling van het vak van dichtbij mee. In dit gesprek vertelt hij over zijn werk, de mensen en de veranderingen door de jaren heen.
1) Kunt u zich in het kort voorstellen?
“Mijn naam is Brughuis, Bertus Brughuis. Ik ben geboren en getogen in Almelo op 20 april 1940. Dat is dus in het begin van het oorlogsjaar. Hitler is op 20 april jarig, 1889. En ik ben dus geboren op 20 april 1940.”
2) Kunt u zich nog iets herinneren van die oorlogstijd?
“Heel weinig, heel weinig. Ik weet wel, mijn vader heeft toen een tijd in het verzet gezeten. En die heeft nog een onderscheiding gekregen dus. Maar eigenlijk was ik daar te jong voor.”
3) U bent altijd postbode geweest in Almelo. Hoe is dat zo gekomen?
“Ik ben eerst bij de spoorwegen geweest. En in 1964 ben ik bij de post gaan werken. Omdat ik bij de spoorwegen om de andere week zondags moest werken. En toen kregen we kinderen, en toen had ik geen zin meer om elk weekend of elke andere week te gaan werken. Ik heb gewoon gesolliciteerd en werd direct aangenomen.”
4) Klopt het dat u vroeger een eed moest afleggen?
“Klopt, die heb ik ook af moeten leggen dus. Dat je dus niet in de poststukken ging kijken of stiekem de brieven open ging maken, dat mocht niet.”
5) In welke wijken bent u allemaal postbode geweest?
“Oeh, in heel veel wijken. Onder andere bij Nieuwland, Nieuwland 1 en Nieuwland 2. En bij het Irene ziekenhuis. En in de buurt van de Schelfhorst, Merwedehof, Lekstraat. En de Kroosstraat, Jasmijnstraat, Rozenstraat, Dahliastraat, noem maar op.”
6) Wat vond u altijd het mooie aan uw beroep?
“Het mooie vond ik dat je met diverse mensen in aanraking kwam. Gezellig een praatje maken. En vooral omdat je dus heel vaak, heel lang hebt gelopen in de wijk. Dan begonnen ze je ook te kennen. En dan kreeg je dus soms echt wel vertrouwelijke gesprekken. En daar heb ik ook nooit over gesproken met een ander.”
7) Wat bezorgde u allemaal in die tijd?
“We bezorgden gewone brieven. En dan had je dus gerechtelijke brieven, aangetekende stukken. Dat was echt wel vertrouwelijk spul. Daarvoor heb ik ook die eed moeten afleggen.”
8) Hoe zag de werkdag eruit voordat u op pad ging?
“Er moest een heleboel gebeuren. Je moest ’s ochtends al beginnen om zes uur met de post ‘in te straten’. En wanneer je klaar was, dan mocht je tegen half acht, kwart voor acht de straat op. En dan ging je de post overal bezorgen bij de mensen.”
9) Is het beroep van postbode in al die jaren veranderd?
“Er is heel veel veranderd. Zoals de mensen die nu lopen met de post, ja, dat stelt eigenlijk weinig voor. Vroeger kon je rustig werken en tegenwoordig gaat het allemaal snel, snel, snel. En wij moesten toen ook de AOW uitbetalen aan de mensen. Dan ging je naar binnen en vroegen ze: wil je een borreltje of een kopje koffie? Dat was gezellig in die tijd.”
10) Wat moet een goede postbode volgens u kunnen?
“Goed kunnen lopen en goed met mensen om kunnen gaan. En wat het belangrijkste is? Goed met mensen om kunnen gaan, ja.”
Voor Bertus Brughuis was het werk als postbode meer dan alleen post bezorgen. Het ging om vertrouwen, contact en betrokkenheid in de wijk. Ondanks alle veranderingen kijkt hij met plezier terug op die tijd: werken in weer en wind, maar vooral tussen de mensen. Zoals hij het zelf zegt: “Iedereen kende je, en dat maakte het werk zo mooi.”
Slot
Bertus: “Vandaag word ik trouwens 86.”
Almelo1: “Nou, dat is dan een mooie gelegenheid om daar op Almelo1 ook een klein beetje aandacht aan te besteden. Wij willen u daarom van harte feliciteren.”
Bertus: “Dank u wel, dat doet me genoegen.”